Kaybolmadı, Vazgeçmedi: Ayaz Çavuşoğlu’nun Huzurla Yazılan Direnişi

Bu bir yükseliş hikâyesi değil.
Bu, düşe düşe ayakta kalmayı öğrenen bir adamın hikâyesi.

10 Haziran 1985’te Isparta’da doğan Ayaz Çavuşoğlu, hayatın kolay yüzünü hiç görmedi. Çocukluğu Denizli’de geçti. Daha ilkokul birinci sınıfta fark ettiği bir şey vardı: İçinde susmayan bir ses… Annesinin aldığı küçük bir org, o sesi susturmak yerine büyüttü. O gün müzik, onun için bir tercih değil, bir kader oldu.

1999’da Antalya’ya taşındığında yaşı küçüktü ama yükü ağırdı. Erkek kuaförlüğü yaptı. Çalıştı, direndi. Ama müzik hep aklının bir köşesindeydi. Annesi, oğlunun yeteneğini kaderine terk etmedi. Haberi olmadan bir düğün salonuyla konuştu. Ayaz, 14 yaşında sahneyle tanıştı. O sahne, onun hayatla yaptığı ilk büyük yüzleşmeydi.

Yıllarca düğünlerde kendi çaldı, kendi söyledi. Alkış geldi, geçti. Ama emek kaldı. Askerliğini Ankara Güvercinlik Ordu Evi’nde müzisyen olarak yaptı. Askerden sonra duyduğu bir cümle, onu başka bir yere taşıdı:
“Artık sahne senin.”

2012’de İstanbul’a geldi. Hayallerini omzuna alıp.
2013’te ilk albümünü yaptı. Televizyonlara çıktı. Selami Şahin’in yönlendirmesiyle şan eğitimi aldı. Ama bu şehir, hayali olan herkese kapı açmaz. Albüm istediğini vermedi. Menajer gitti. Destek bitti. Ayaz yine tek başınaydı.

Ve asıl mücadele o zaman başladı.

İstanbul’da tam 10 yıl…
Sokakta kaldı. Aç kaldı. Geceleri sustu, gündüzleri direndi. Ama bir şeyi hiç yapmadı: Müziği bırakmadı. Çünkü müzik, onun son kalesiydi. Ailesi, bu uzun karanlıkta onun arkasındaki tek gerçek güç oldu.

Sonra hayat, bütün dengeleri değiştirdi.
Eşi geldi. Sadece sevgiyle değil, inançla… Maddi ve manevi desteğiyle onu karanlıktan çekip aldı. Ayaz Çavuşoğlu, ilk kez gerçekten tutulduğunu hissetti.

Bir ay sonra bir şarkı yazıldı: “Huzurum.”
Bu şarkı ilk kez kendi düğünlerinde çalındı. O an, geçmişin bütün yorgunluğu sustu.

12 yıl sonra Ayaz Çavuşoğlu yeniden konuşuyor.
Ama bu kez sessizce değil.
Eşine yazdığı ilk tekli single “Huzurum”, bir aşk şarkısından fazlası. Bir direnişin, bir sabrın ve bir hayatta kalma mücadelesinin notalara dökülmüş hali.

Sanatçı, bu özel eseri eşinin 3 Şubat doğum gününde yayınlayacağını açıkladı.
Bir doğum günü hediyesi değil bu…
Bir ömrün teşekkürüdür.

Ayaz Çavuşoğlu’nun hikâyesi şunu söylüyor:
Kaybolabilirsiniz. Düşebilirsiniz. Yalnız kalabilirsiniz.
Ama vazgeçmediğiniz sürece, hikâye bitmez.